Filodendrony

Hodowanie Epipremnum złocistego

Epipremnum złociste powinno się nawozić latem w warunkach domowych. Roślinę tą powinno się nawozić raz w miesiącu rozcieńczonymi nawozami wieloskładnikowymi. Zimą roślinę tą również można nawozić, ale zdecydowanie rzadziej niż latem. Z kolei przycięcie wierzchołka pędu powoduje, że roślina bardziej się rozkrzewi. Epipremnum złociste bardzo łatwo rozmnaża się z sadzonek pędowych. Sadzonki te świetnie ukorzeniają się w wodzie przy temperaturze od 18 do 21 stopni Celcjusza. Kolejną rośliną z rodzaju obrazkowatych jest Monstera. Jest to również rodzaj pnączy. Roślina ta obejmuje 37 gatunków. Monstera pochodzi z Ameryki Środkowej, z Ameryki Południowej poprzez Meksyk, Boliwię aż do Brazylii. Monstera Adansona została introdukowana do Portoryko, a z kolei gatunek taki, jak monstera dziurawa została introdukowana na Seszelach oraz na Wyspach Towarzystwa. Monstera posiada rosłe pnącza. Pnacza te są wyposażone w duże oraz charakterystyczne liście. Pnącza te ponadto osiągają wysokość do 20 metrów. Łodyga Monstery jest długa oraz grube. Jest to łodyga pnąca. Łodyga ta tworzy w węzłach korzenie powietrzne. Tkanki roślin takich jak Monstera zawierają liczne trichosklereidy. Trichosklereidy są odpowiedzialne za drewnienie łodygi. Ulistnienie tej rośliny jest naprzeciwległe oraz naprzemianległe. Liście właściwe są wierzchołkowo kolankowate. Ponadto liście te tworzą zazwyczaj długą pochwę. Pochwa ta jest trwała. Wysycha ona do postaci błony albo też po wyschnięciu odpada. Z kolei blaszki liściowe mogą być w przypadku tejże rośliny następujące: całobrzegie, asymetryczne, podłużne, oraz jajowato-eliptyczne.

Podobne

Filodendron jako roślina wodna
Niektóre filodendrony są roślinami wodnymi. Do takich gatunków filodendronów należą między innymi: Philodendron latifolium, Philodendron muricatum, Philodendron bipinnatifidum, Philodendron brasiliense, Philodendron dardanianum, Philodendron paludicola, Philodendron tweedieanum, Philodendron uliginosum oraz Philodendron undulatum. Filodendrony ponadto możemy podzielić na następujące: na kwitnące w porze suchej oraz mokrej, na kwitnące tylko w porze mokrej, na kwitnące tylko w porze suchej, na kwitnące przez cały rok oraz na kwitnące dwa razy do roku. Filodendron jest jednym z najważniejszych rodzajów roślin neotropiku. Jest to często najwidoczniejsza roślina tego rejonu. Roślina ta charakteryzuje się, bowiem bardzo dużymi liśćmi. Filodendrony ponadto są chyba najbardziej zróżnicowanymi pod względem siedliska roślinami w całej swojej rodzinie obrazkowatych. Filodendrony rosną w umiarkowanie wilgotnych siedliskach zaczynając od lasów tropikalnych aż do przedgórskich lasów deszczowych. Rośliny te występują na wysokości od poziomu morza do 3100 metrów nad poziomem morza. Większość gatunków filodendronów stanowi element dziewiczej flory leśnej. Niektóre gatunki filodendronów spotyka się między innymi...

Cech fitochemiczne filodendronów
Wśród cech fitochemicznych filodendronów można wymienić wiele interesujących informacji. Filodendrony zawierają 0,7 procent szczawianu wapnia. Co więcej, filodendrony zawierają również 5-alkilo-rezorcynę oraz 5-alkenylo-rezorcynę, która działa uczulająco. W razie długotrwałego kontaktu wywołują choroby skóry u ludzi. Z kolei w przypadku spożycia rośliny, wywołuje ona silny ból oraz pieczenie jamy ustnej. Do innych objawów pojawiających się po zjedzeniu filodendrona możemy zaliczyć: ślinotok, obrzęk błon śluzowych, bóle brzucha, wymioty oraz biegunka. Filodendrony stanowią roślinę, która jest śmiertelnie trująca dla kotów. Powoduje ona u kotów w przypadku spożycia podrażnienia błon śluzowych, jak również powoduje zaburzenia funkcjonowania nerek. Liście filodendronów jednak spełniają także i te dobre funkcje. Służą one niektórym gatunkom nietoperzy do budowania kryjówek. Liście filodendrona chronią nietoperze przed upałem oraz deszczem. Systematyka filodendronów według Angiosperm Phylogeny Website przedstawia się następująco: monotypowe plemię Philodendreae, podrodzina Aroideae, rodzina obrazkowate oraz rząd żabieńcowce jednoliścienne. Pierwszy podział filodendronów został zaproponowany w 1832 roku. Zaproponował go Heinrich Wilhelm...

Systematyka filodenronów
Jednym z badaczy filodendronów był Adolf Engler, który to w 1899 roku opublikował w Botanische Jahrbucher für Systematik podział rodzaju filodendrona na dwa podrodzaje. Były to następujące rodzaje: Euphilodendron, który został podzielony dalej na dziewięć sekcji oraz Meconostigma. Natomiast w 1913 roku Kurt Krause opisał w Das Pflanzenreich 181 gatunków filodendronów. Podtrzymał on jednak podział filodendronów zaproponowany przez Englera, ale do podrodzaju Euphilodendron dodał jedną sekcję. I ten opracowany na przełomie XIX oraz XX wieku podział rodzaju filodendrona obowiązywał aż do czasu opublikowania wyników badań filogenetycznych oraz analiz fenetycznych przez Simona Mayo. Naukowiec ten opublikował swoje badania w kolejnych latach: w 1986 roku oraz w 1988 roku. Wyniki badań filogenetycznych oraz analiz fenetycznych Simona Mayo wykazały istnienie trzech odrębnych podrodzajów filodendronów. Te trzy rodzaje filodnedronów różniły się głównie morfologią oraz anatomią kwiatów. Opisał on następujące trzy rodzaje: Meconostigma, Pteromischum oraz Philodendron. Systematyka filodendronów według Simona Mayo przedstawia się następująco. W...

Systematyka według Simona Mayo
W przypadku podrodzaju Pteromischun opisanego przez Simona Mayo, ogonki liściowe okalają łodygę mniej więcej do połowy rośliny. Ponadto pomiędzy kolejnymi kwiatostanami powstaje do pięciu liści. W przypadku podrodzaju Meconostigma łodyga dojrzałych oraz kwitnących roślin złożona jest z szeregu krótkich oraz sympodialnych segmentów. Każdy segment posiada pojedynczy katafil, liść właściwy oraz kwiatostan w ilości od jednego do dziesięciu. Kwiatostan powstaje w pachwinie liścia. Natomiast ogonki liściowe u roślin dorosłych tego podrodzaju posiadają krótką oraz niepozorną pochwę. Pochwa ta nie otacza łodygi, ale okala ją u podstawy. W przypadku młodych roślin pochwa może okalać łodygę całkowicie. Kwiatostany z kolei wyrastają razem z każdym nowym liściem. W przypadku tego podrodzaju wracając do tematu łodygi, można powiedzieć, że jest ona zazwyczaj drzewiasta, a ponadto posiada wyraźne blizny liściowe. Między ogonkami liściowymi znajdują się tutaj łuski. Łuski te utrzymującymi się wokół górnego brzegu blizny. Z kolei kwiaty męskie są wydłużone oraz do dziesięciu razy dłuższe...